بنابراين، دين، همه اش سلوك و سير الى الله و تهذيب و تصفيه و تحليه و تكميل است. اين سير و سلوك، عمل است كه «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَر اَو اُنْثى و هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ»² موجب حيات طيّبه مى گردد و با عمل، التزام، ايمان، تعهد، خلوص نيت و خلاصه، دو بال علم و عمل، انسان به اين مقامات نايل مى شود و در مشاهد عاليه، حضور مى يابد.

پير، مرشد، قطب و تلقينِ ذكر از اين و آن غير از قرآن و احاديث اهل بيت عصمت و طهارت، عليهم السلام، نمى خواهد و نبايد به اسم سير و سلوك، افرادى دين را به شريعت و طريقت تجزيه نمايند و گروه بندى كنند و حتى علما را به اين عناوين تقسيم بندى كرد و برنامه هايى را كه اصالت اسلامى ندارند، عنوان نمايند.

سير و سلوك همه كتابهايى مثل مصباح المتهجّد شيخ توسى، انجام فرايض، نوافل، امر به معروف و نهى از منكر و سعى در اعلاى كلمه اسلام و عزّت مسلمين و قضاى حوايج مؤمنين و انتظار واقعى فرج، به ظهور حضرت مهدى، ارواح العالمين له الفداء، است.

خداوند متعال همگان را به دين خود، در راه راست ـ كه اسلام است ـ هدايت فرمايد.